Hayatın Altüst Olmasını Beklemeden De Terapiye Gidilir mi?

Deniz Beren Kılıçlı
Genel
22 Görüntülenme
Hayatın Altüst Olmasını Beklemeden De Terapiye Gidilir mi?

Hayatın Altüst Olmasını Beklemeden De Terapiye Gidilir mi?

(Ya da “İyiyim Ben Ya” Cümlesinin Altındakiler)

Hayatta her şeyin idare edilebilir görünmesi, gerçekten yolunda gittiği anlamına gelir mi? Çoğu zaman dişimiz sıkılı, omuzlarımız kulaklarımıza yapışmış halde yaşamaya öyle bir alışıyoruz ki; adına "hayat" değil, adeta bir "dayanıklılık testi" diyoruz. Bir sabah uyanıp büyük bir travma yaşamamış olabilirsiniz. İşiniz duruyor, eviniz var, ilişkileriniz bir şekilde dönüyor. Ama içten içe günün sonunda pilden geriye sadece yüzde üç kalmış gibi hissediyorsunuz.

İşte o anlarda kurulan o meşhur cümle dökülüyor dudaklarımızdan: “Benim terapiye gidecek kadar büyük bir sorunum yok ki.” Peki, gerçekten ölçtüğümüz şey sorunumuzun büyüklüğü mü? Yoksa kendimize tahammül etme eşiğimiz mi?

IMG_0136

“Benimkisi Sorun Değil, Hayatın Olağan Akışı”

İnsan, zihni ve bedeni en zor koşullara bile adapte edebilen büyüleyici bir canlı. Öyle ki;

  • Yıllardır taşıdığınız o kronik kaygıyı “Ben zaten evhamlı biriyim” diyerek kişiliğinizin demirbaşı sanabiliyorsunuz.
  • İlişkilerinizde hep aynı duvara çarpmayı “Kaderim böyle, kimse dört dörtlük değil” diyerek kabulleniyorsunuz.
  • Kendinize yönelttiğiniz o acımasız eleştirileri, sizi hayatta tutan birer motivasyon kırbacı zannediyorsunuz.

Bunları o kadar uzun süredir taşıyorsunuz ki, insan zihni başka türlü bir hafifliğin mümkün olabileceğini unutuyor. Terapiye gitmek için sanki hayatın otoyolunda kaza yapmayı, direksiyonun tamamen kontrolden çıkmasını beklemek gerekiyor gibi bir ezberimiz var. Oysa terapi, sadece enkaz kaldırma çalışması değildir.

Aslında Ne İstemediğini Bilmek, Ne İstediğini Bilmekten Daha Kıymetli

Terapi odasının kapısından içeri girenlerin büyük kısmı “Çok mutsuzum” diyerek gelmez. Genellikle şöyle başlar hikayeler:

  • "Herkesi memnun etmekten yoruldum ama 'hayır' dediğim an suçluluktan sabaha kadar uyuyamıyorum."
  • "Başarılı oluyorum ama o başarı anı bittiği an zihnim hemen 'şimdi sırada ne var' diye beni sıkıştırmaya başlıyor; bir an olsun durup 'aferin' diyemiyorum kendime."
  • "Öfkelendiğimde kızdığım kişiden çok, sonrasında kendime gösterdiğim o sert tavra acıyorum."

Bunlar kulağınıza tanıdık geliyor mu? Büyük ihtimalle evet. Çünkü bunlar klinik tanılardan ziyade, modern insanın sessizce çektiği günlük sancılar. Ve inanın, bunların hiçbirinin "hafif" ya da "önemsiz" olduğunu söyleyemeyiz.

IMG_0137Neden Hep Son Andan Bekliyoruz?

Çünkü biraz da korkuyoruz. Korkuyoruz çünkü terapi dediğimiz şey, yıllardır özenle kapalı tuttuğumuz o sandığı aralamak demek.

  • "Ya bugüne kadar doğru bildiğim her şey yanlışsa?"
  • "Ya içimden çok öfkeli, çok kırgın bir çocuk çıkarsa ve ben onunle ne yapacağımı bilemezsem?"

İşte tam da bu yüzden, hayatımız biraz sallandığında “Geçer ya, herkesin derdi var” diyerek üstünü örtüyoruz. Oysa o örtünün altı zamanla tozlanmıyor, küfleniyor. Terapiye başlamak için hayatınızın darmadağın olmasını, ilişkilerinizin bitmesini veya sabah yataktan kalkamayacak kadar tükenmenizi beklemek zorunda değilsiniz. Bazen sadece şu sorunun cevabını merak etmek bile yeterli bir sebeptir: "Bugüne kadar 'ben böyleyim' dediğim huylarımın, seçimlerimin, ilişkilerimin hangileri gerçekten bana ait; hangileri sadece hayatta kalabilmek için sırtlandığım zırhlar?"

Hayatınızı altüst etmeden, sadece biraz durup kendinizi yakından tanımaya ne dersiniz?

Terapi
Terapi ne degildir
Terapi nedir
Online gorusme
Psikoterapi
Terapist
Danisan

Kategoriler

Bu konuda destek alın

Yazının konusuyla çalışan uzmanları inceleyip online veya yüz yüze randevu alabilirsiniz.