eşcinsellikteki artış mı?

eşcinselliğin arttığını kanıtlayan çalışmalar bulunmamakla birlikte, belirli feminen görünümler ön plana zaman zaman çıkabiliyor. ikinci dünya savaşı’ndan sonra değişen dünya düzeni, ekonomi ve kültür, cinsiyet kimliklerinin daha geçirgen hale gelmesine ve erkeğin geleneksel rolünün hafiflemesine zemin hazırladı. artık baba figürü sadece sert ve otoriter bir kaynak sağlayıcı olarak ailenin tek sahibi değil; aynı zamanda şefkat gösterebilen, bakım veren ve eşit olarak aile yükünü anne ile paylaşan bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. bu dönüşümde, yaşam standartlarındaki değişimlerin, örneğin evlerin küçülmesi ve aile bireylerinin daha dar alanlarda daha fazla yüz göz olup daha fazla etkileşimde bulunmasının büyük etkisi var.bu bağlamda, çocuğun böyle bir aile yapısında büyüyerek anne ve babanın benzer rolleri üstlendiği bir deneyim yaşayacaktır ve modern eşitlik anlayışı içinde annenin babadan daha otoriter bir figür haline gelebilmesi ve çiftler arasındaki rekabet dinamiği, çocuk için farklı bir rol dağılımı algısı yaratabilir. baba bir sevi nesnesine dönüşürken zaman zaman anne babadan daha kastre edici olabilir. ancak klinik deneyimler, ters ödipal süreçlerden geçen bir çocuğun eşcinsel olacağına dair de kesin bir kanıt sunmamakta. aynı şekilde, normal ödipal süreçten geçen bireylerin de eşcinsel olabileceği biliniyor. ters ödipal süreçten geçen bir erkekte yalnızca feminen özellikler gözlemlenebilirken, maskülen bir bireyin iç dünyasında çok daha fazla eşcinsel fanteziyle karşılaşılabiliyor. bu da bize, eşcinsellik olgusunun esnek ve tek bir nedene indirgenemeyecek kadar karmaşık olduğunu gösteriyor. dahası, 70'ler ve 80'lerin popüler kültürüyle kıyaslandığında, günümüzün toplumsal yapısı aslında çok daha maskülen bir konjonktür sunuyor.eşcinsellikle ilgili varsayımlara başvururken katı sınıflandırmalar yapmak çok dar bir alanda kendi yankılarımızla muhattap olmaktan başka bir fayda sağlamayacaktır.